Toen hij in 1969 voor een studie Politieke en Sociale Wetenschappen (het toen zeer populaire PolSoc) in Leuven ging wonen, ontmoette hij daar de 9 jaar jongere studente Els Baeten. Zij bleken al gauw gelijkgestemde, vrije en kritische geesten met een grote culturele en sociale belangstelling. Ze gingen vrijwel meteen samenwonen en trouwden op 20 oktober 1971. Beiden  hadden zij grote invloed op de studenten om hen heen. Ad had niet alleen een grote culturele belangstelling; omdat hij als enige in de studentenvriendenkring een baan had, kon hij zich ook tijdschriften, boeken, toneel- film- en museum- en concertkaartjes veroorloven. Dat hij zijn inkomen in die zaken wenste te investeren – en bijvoorbeeld niet in de bouw van een huis –  maakte bij zijn veelal 10 jaar jongere medestudenten grote indruk. Onder hun studievrienden waren de later bekend geworden journalisten Jos Bouveroux en Fred Janssen. Ad wist alles van  literatuur, van film. van popmuziek en klassieke muziek, van filosofie en kunst. Els zou later een van de oprichters van het Vlaams Theaterinstituut worden, waarvoor zij tientallen jaren zou werken en de wereld rond reizen. Ze waren vrije geesten. Bloot was in hun studententijd geen taboe. De vrienden zwommen naakt in de vijver van de abdij van Heverlee en in bad kon je met meerdere mensen tegelijk.

Ad van der Ven heeft geen boeken of publicaties op zijn naam, hij heeft wel grote invloed uitgeoefend op de persoon en de latere carrière van de studenten uit zijn vriendenkring. Ook moet hij ongetwijfeld, zij het op een andere manier, door zijn eruditie en gedrevenheid deze invloed hebben gehad op de leerlingen van de basisschool in Alphen, waar hij tientallen jaren les gaf.

Vanaf 1993 was Ad van der Ven thuis, de ziekte van Parkinson woekerde voort, maar Ad kon zich lange tijd thuis redden, ook als Els enkele dagen op reis was. Met diverse operaties is geprobeerd de ziekte af te remmen. De situatie van het echtpaar was niet makkelijk maar het was een goed en gelukkig stel. Tot in de vroege ochtend van 8 maart 2007 Els plotseling dood naast Ad in bed lag. Hij was machteloos, kon zich niet bewegen. Uren later vond de fysiotherapeut hen zo. Vanaf dat moment is Ad in diverse verzorgingshuizen opgenomen geweest. Zijn familie en ook enkele vrienden bleven hem trouw bezoeken. Hoewel hij zich in steeds mindere mate mondeling, laat staan schriftelijk,  kon uitdrukken, begrepen degenen die van hem hielden hem nog lange tijd. Het moet heel moeilijk voor hem geweest zijn toen dat nauwelijks meer het geval was. Op 3 januari kwam voor Ad van der Ven een eind aan een rijk cultureel leven, maar waarvan wel 36 jaar met Parkinson.